OBORNIKI. Na cmentarzu parafialnym w Obornikach odbyła się uroczystość odsłonięcia tabliczki Instytutu Pamięci Narodowej oznaczającej grób weterana walk o wolność i niepodległość Polski – Walentego Chudego. W wydarzeniu udział wzięli przedstawiciele lokalnych władz, w tym burmistrzTomasz Szrama, członkowie rodziny weterana oraz społeczność Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Rożnowie.
Uroczystość miała charakter edukacyjno-patriotyczny. Uczniowie szkoły z Rożnowa przygotowali wystąpienia oraz część artystyczną. Wśród przemawiających znalazł się m.in. uczeń klasy czwartej, Jan Kaczmarek, który przedstawił historię życia Walentego Chudego – swojego prapradziadka.
To już piąte odsłonięcie tabliczki IPN w ramach lokalnego projektu upamiętniania bohaterów Rożnowa i okolic, prowadzonego przez społeczność szkolną z Rożnowa. W ramach działań uczniowie zbierają informacje o przodkach – uczestnikach walk o niepodległość – a szkoła składa wnioski o ich wpisanie do ewidencji grobów weteranów prowadzoną przez IPN.
Walenty Chudy urodził się 2 lutego 1900 roku w Obornikach jako syn Antoniego i Magdaleny z domu Winkelman. W 1914 roku ukończył szkołę ludową w Obornikach, a w latach 1915–1918 uczył się zawodu leśniczego.
W maju 1918 roku został powołany do armii niemieckiej. Od stycznia 1919 roku brał udział w Powstaniu Wielkopolskim, m.in. w walkach pod Czarnkowem. Po zakończeniu powstania kontynuował służbę w Wojsku Polskim do listopada 1922 roku.
W okresie międzywojennym mieszkał w Obornikach. Był członkiem Stronnictwa Narodowego oraz Katolickiego Towarzystwa Robotników Polskich. Ożenił się z Marią Biedną, z którą miał dwie córki – Łucję i Czesławę.
22 sierpnia 1939 roku został zmobilizowany do 14 batalionu saperów w Poznaniu. 8 września 1939 roku został ranny i trafił do niemieckiej niewoli. W listopadzie 1939 roku wraz z rodziną został wysiedlony do Generalnej Guberni. Do Obornik powrócił 22 marca 1945 roku.
W maju 1946 roku został wybrany burmistrzem Obornik. Za działalność patriotyczną i społeczną został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym oraz Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945.
Po śmierci żony zamieszkał z rodziną córki. Zmarł 31 grudnia 1988 roku w wieku 88 lat. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Obornikach. Jego grób został wpisany do ewidencji Instytutu Pamięci Narodowej jako miejsce spoczynku weterana walk o wolność i niepodległość Polski.
