Zasłużona dla Rogoźna

ROGOŹNO. Przypomnijmy Czytelnikom, że uroczyste wręczenie Medali Pamiątkowych z wpisem do Księgi Pamiątkowej Zasłużony dla Rogoźna odbyło się we wtorek 3 maja o czym wspomnieliśmy w poprzednim numerze gazety.

Dzisiaj do tematu wracamy, by przedstawić uzasadnienie nadania tytułu dla pani Marianny Kozłowskiej, przygotowane przez dyrekcję SP nr 2 w Rogoźnie. Pani Marianna Kozłowska urodziła się 30.11.1939 roku w Rogoźnie i poświęcała i poświęca miastu swój talent, pracę i życie. Po ukończeniu Liceum Pedagogicznego w 1958 roku podjęła pracę w Parkowie, a po roku przeniosła się do Szkoły Podstawowej nr 2 w Rogoźnie, gdzie przepracowała 34 lata. Tym samym posiada najdłuższy staż pedagogiczny w białej szkole z wszystkich pracujących tam nauczycieli.

Trudno zamknąć drogę aktywności zawodowej Marianny Kozłowskiej w kilku słowach, tym bardziej, że jest to droga piękna, bogata, niepowtarzalna i godna naśladowania. Pomimo, że uczyła różnych przedmiotów, kojarzy się wszystkim z nauczaniem języka ojczystego. Właściwe przygotowanie metodyczne rogozińskiego Liceum i niezwykły talent pedagogiczny wcześnie zaczęły wydawać plon. Pani Marianna Kozłowska już w pierwszych latach pracy zawodowej zaczęła osiągać bardzo dobre wyniki, zdobywając sympatię zarówno władz oświatowych oraz szacunek rodziców.

Już po 10-ciu latach pracy otrzymała nagrodę z postępu pedagogicznego oraz dodatek wybitnego pedagoga. Poświęcając się pracy z uczniami nie zapomniała o swoim doskonaleniu zawodowym. W latach siedemdziesiątych podwyższyła swoje kwalifikacje uzyskując dyplom równoważny Wyższym Studiom Zawodowym.

Wspaniałą kartę w życiu pani Marianny Kołzowskiej pozostawiła jej niewymierna praca społeczna i zaangażowanie w życie artystyczne szkoły i środowiska. Osiągała najwyższe nagrody i wyróżnienia za prowadzenie i popisowe występy zespołów tanecznych, a także za reżyserię i autorstwo bogatych w treść i barwnych montaży poezji, muzyki i tańca. W 1972 roku otrzymała nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania 3 stopnia, dwukrotnie – w 1977 i 1983 roku nagrodę Kuratora Oświaty, w 1979 roku – Złoty Krzyż Zasługi. Pracę dydaktyczną subtelnie łączyła z pracą wychowawczą, przekazując dzieciom i młodzieży najwyższe wartości szacunku dla człowieka, pracy, obowiązków prawego Polaka patrioty.

Jest jeszcze inny portret pani Marianny Kozłowskiej i także ważna cząstka jej życia. Wesoła, koleżeńska, uczynna. Potrafi dzielić radości i smutki z tymi, z którymi połączyła ją praca i życie. Spontanicznie reaguje na różne przeciwności losu, służąc radą, zdumiewa wielkodusznością i serdecznością. Jest bystrym obserwatorem życia i trafnym diagnostą. Nadal działa społecznie w szkolnej Komisji Świadczeń Socjalnych, dostrzegając potrzeby koleżanek i kolegów przebywających na emeryturze.

W latach 90-tych, już jako emerytka, była radną Rady Miejskiej, reprezentując środowisko nauczycielskie doprowadziła wiele słusznych spraw do pozytywnego rozwiązania. Wzorowa praca nauczyciela, wychowawcy i społecznika znalazła uznanie w licznych nagrodach, wyróżnieniach i odznaczeniach, a najwyższe z nich to Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski otrzymany w 1991 roku.

Podobne artykuły